Behouden huis.....

Altijd fijn, wanneer FB je helpt herinneren aan wat je 4, 5, zelfs 10 jaar geleden postte. Nee, het weer blijkt toch niet zo snel te zijn veranderd, dat ik dat over al die jaren kan opmerken. De dag dat ik 5 jaar geleden de sleutels van mijn huis kreeg, was het net zo miezerend, als het weer nu 5 jaar later. Maar dat is in grote lijnen  wel het enige dat hetzelfde bleef.

Na lang zoeken had ik het dan toch gevonden - een natuurstenen huis van rond 1900 in het zuiden, ca. 40 minuten rijden vanaf de kust. Niet te heet, net een beetje tegen de bergen  - een prachtige omgeving. Je keek tussen de muren en de kozijnen door naar buiten, maar wat hinderde dat. Het was een huis bedoeld voor de zomer. En dit was - zoals de verschillende makelaars mij hadden verzekerd - een gebied waar je rond kerst slechts een paar keer in de week de openhaard hoefde te stoken. De stenen muren van 60-80 cm dik hielden het huis in de zomer prettig  koel en  in de winter heerlijk warm, dus waar maakte ik me zorgen over. Op 15 december 2020 kreeg ik de sleutels. Tussen Covid en lockdowns door zou ik direct met het verbouwen beginnen. 

Binnen de eerste week hadden al de diep ingestofte elektrische kachels het begeven. En die prachtige houtkachel ....een ramp! Of hij deed niets of hij danste bij een groot vuur door de kamer op een eerst op de kachel wat voorgedroogde lading drijfnat en bijna tot zaagsel vermolmd hout. Het enige hout dat de vorige bewoner voor me had achtergelaten. Een dame op leeftijd winterkamperend in eigen  huis. Wel met mijn Nespresso en mijn elektrische deken .....

Nu 5 jaar later en hier vast gesetteld , zijn de kozijnen vervangen en houdt een PAC het huis prima leefbaar. Maar zonder mijn Noorse houtkachel en goed droog hout, zou het in de avond toch echt minder plezierig zijn. Natuurlijk de leeftijd vraagt om wat meer warmte.... en die komt dus niet van die dikke stenen muren..... en ook niet van de mooie vloer met authentieke cementtegels. Wat je ook doet, die prachtige gloedvolle rode tegels houden misschien het gevoel wel fijn warm, maar  je benen steenkoud tot ver boven je knieën. Er komt ieder jaar weer een moment, dat ik mijn vroegere wintersportondergoed onder uit de la trek. Met een trui extra, dikke sokken en warme sloffen - in NL bijna ondenkbaar. Schijnt met kerst de zon, dan lunch je heerlijk buiten. Maar zo gauw die zon weg is, gaat de houtkachel aan. 

De grote, platte radiatoren houden de zuidkant van het huis lekker, maar die noordmuur....Een goed gevulde boekenkast doet goed werk samen een bank met hoge rugleuning. Anticiperend meubileren was in dit soort huis mijn redding. Maar die prachtige tegelvloer zelfs met een dik wollen kleed.....het blijft bij slechts wat aanmodderen. Een volgend huis...liefst saaie tegels, dan mag ik met goed fatsoen een vloerverwarming. Gevoed door een PAC - de beste oplossing. Of misschien toch.......een Franse droom combineren met die oude droom uit een vorig leven.... nog één keer zelf bouwen. Dan is er maar één keuze.....  een nieuw - rondom heerlijk warm - houten behouden huis.