Love at first sight......

 

Ik was 13 toen ik voor het eerst verliefd werd of voor wat ik van liefde wist. Thuis werd ons dat niet voorgeleefd. Een samenhang van strikte regels en heel veel teleurgestelde blikken. Oh als blikken konden doden....Mijn geliefde of dat wat ik daar voor hield, was de zoon van de apotheker. Ik heb nooit met hem gesproken. Zat heel wat uren op het bankje in een park voor zijn huis om maar een glimp van hem op te vangen. ... Maar dat gevoel - dat intens verlangen naar warmte, geborgenheid, iets dat me zei dat het goed was - heeft me nooit meer verlaten.

Mijn huwelijk een verzameling vanzelfsprekende afspraken. Ik wist niet beter. Mijn echtgenoot had een droom en het was mijn taak die te verwezenlijken. Ons huis een pronkstuk om de familie te behagen. Toen het klaar was, was ik er ook klaar mee. Weer een poging die niet was gelukt. 

Een boerderij in Drenthe tot grote woede van mijn vader. Zijn grootste wens, die nb door die dochter werd verwezenlijkt - een grove minachting. Maar toch vielen daar een poos twee dromen samen. Een huis dat me met al zijn warmte omarmde als de oksel van een geliefde. Die boerderij dat was mijn thuis. Maar toen beide dromen barstten en er een potentieel nieuwe partner om de hoek kwam, heb ik het verkocht. Die partner en het huis, dat ging niet samen. Ook toen kon ik niet voldoen aan zijn hooggespannen verwachtingen. Nog jaren daarna heel veel spijt. Moeilijke jaren met eindeloze gesprekken. Het verlangen bleef, maar heb intussen geleerd dat niet meer van anderen te verwachten.  

Op de kunstacademie voor het eerst de  ontdekking dat ik een eigen stem had en dat dat goed was. Via  mijn camera eindelijk een taal waarin mijn verhaal zijn eigen vorm vond.  Dat intense verlangen ligt aan de basis van al mijn foto's. Schoonheid, licht en schaduw, vooral heel veel schaduw, waarin je je eigen weg mag zoeken. Iedereen zijn eigen wereld. Totdat het op was, de grote camera de wilgen in ging en ik naar Frankrijk verhuisde . Warmte en een vreemde taal - een scherm om mij heen, zodat niet alles mij zo direct zou  raken. Een mooi huis in een indrukwekkende natuur, waar ik al mijn hoop op had gevestigd. Maar uiteindelijk werd het nooit mijn thuis. Was het de buurt, het huis sur cave. Niet met beide benen op de grond om stevig te kunnen aarden. Een tegelvloer die de regent van het huis was.....Het veiligste werd mijn Cour, die nadat hij beplant was, mij dubbel en dwars aan geborgenheid teruggaf. Maar de buitentrap verhindert me steeds meer om me daarin  terug te trekken.

En nu ...? Nog één keer proberen dat te vinden, wat mij kan geven waar ik zo naar verlang?  Een sober huis - plain pied - met een bankje gewoon in het gras, direct  naast de keukendeur. Een authentiek huis - leven in de voetstappen van hen die er voor jou waren. Ga wonen op oude grond! Ze wisten vroeger wat ze deden. Ruimte om te wonen en te werken, groot en klein genoeg voor mij alleen. Mooi licht, maar ook heel veel diepe schaduw. Die oksel van een geliefde......waarin ik 100% mijzelf kan zijn.